Mijn PTSS

Het is onzichtbaar en meestal goed onder controle, maar af en toe verlies ik de grenzen van mijn kunnen en pats dan is het er weer.

Tijdens mijn zwangerschap heb ik 5 maanden onder enorme stress gestaan. De periode daarna was moeilijk. Toen mijn dochter 1,5 jaar was, wist ik dat er iets niet klopte.

Ik kon er de vinger niet op leggen, maar ik was mezelf niet en vond het dagelijkse leven erg moeilijk. Depressief was ik niet en genieten van dingen kon ik ook, maar stress-situaties waren funest. Ik kreeg "black-outs", kon op die momenten niet meer goed functioneren: zoiets simpels als mijn autonavigatie bedienen lukte dan niet. Na een toevallig gesprek met een vriendin, heb ik me aangemeld bij een psychologenpraktijk en na een aantal weken was er de diagnose: PTSS. 

Ik ben in therapie gegaan en het deed me goed. Langzaam kreeg ik meer vat op mijn PTSS en kon ik aardig voorspellen wanneer de grens bereikt was. Dat wil niet zeggen dat het vlekkeloos gaat: met vallen en opstaan en iedere dag het gevecht aangaan ben ik een héél eind gekomen.

Nu, 12 jaar later, ben ik trots op wat ik heb bereikt. Alleen kan ik dit trotse gevoel met niemand delen en hoef ik ook geen schouderklopje te verwachten. Dat is het nadeel van een onzichtbare ziekte en natuurlijk ook het voordeel. Niemand merkt het op, dus gemakkelijk te verbergen.

Behalve soms, als ik toch weer over die grenzen heen ga, dan is het er en word ik gemeden. Want gezellig ben ik dan niet.

Soms duurt het dagen voordat ik weer mezelf ben en in die dagen ben ik zielsalleen en de dagelijkse routine vinden is dan een heus gevecht. 
Maar uiteindelijk win ik, iedere keer weer en dat geeft kracht!

Heksje Jut

Daar gaan we weer

Ojee... ik heb toch wel de kriebels. Mijn lieve vriendin M heeft mij overgehaald om mee te gaan naar een vriendin van haar. Ook een M, maar een hele bijzondere: ze kan met een pendel vragen stellen aan andere zielen - dood en leven...

Aangekomen bij haar thuis, ben ik toch wel opgelucht dat het allemaal gewoontjes uitziet. Met een kop koffie gaan we aan tafel zitten en begint het vragen stellen. 

Als ik een vraag stel, dan herhaalt zij de vraag en dan gaat de pendel heen-en-weer.

Heb ik weer

Vanwege de privacy van nogal wat mensen kan ik niet in detail treden, maar enkele bevindingen wil ik niemand onthouden:

- er is een vloek in de familie, maar gelukkig is dit op te lossen!!

- de levende zielen beantwoorden niets van mijn vragen (echt flauw). 

- blijkbaar heb ik ook slecht gehekst! En dan geldt: "what ye send forth comes back to thee". Ojee...

In de weer

Ik heb besloten het zekere voor het onzekere te nemen: de kaarsen branden, de bezem staat klaar en het pentakel ligt op het nachtkastje. 

Nu maar hopen dat Karma meewerkt, want serieus: ik hoop echt op een iets minder hobbelig leven ;-)

Bij de fysio!

Na maanden "hoddelen" met allerlei huis, tuin en keuken oplossingen, heb ik nu een afspraak gemaakt bij de fysiotherapeut.

Zittend in de wachtruimte ga ik in gedachte na of ik alles heb. Ook mijn klachten probeer ik op een rijtje te zetten en vraag ik me af hoe dit intake gesprek zal verlopen.

Eerst zijn er de officiële vragen, daarna het bespreken van de klachten en toen kwam ie:
- fysio:" zo, doe nu je kleren maar uit"
- ik :"euhh alles"
- fysio: "nee hoor, bh en slipje aanhouden"

De paniek schoot door mijn lijf, hoe had ik zo naïef kunnen zijn: natuurlijk moeten de kleren uit!!
Mijn stress ging verder: "welk ondergoed heb ik aan... ojee... even spieken... pfff, gelukkig geen lingerie"
Na enkele minuten sta ik dan in mijn zwarte slip en witte bh met het schaamrood op mijn wangen en angstzweet in mijn oksels.

Maar ondanks deze miscalculatie mijnerzijds ben ik zeer goed geholpen en wil ik graag de fysio bedanken voor de professionele begeleiding van deze ietwat naïeve patiënte ;-)